Blog

در ابتدای قرن 15 شمسی، اهمیت رسانه‌های جمعی و جایگاه آن‌ها در نظام سیاست‌گذاری کلان کشور بیش از پیش هویدا می‌شود. این مهم ما را بر آن می‌دارد که درباره مواجهه با فناوری‌های نوین موضعی خردمندانه اتخاذ کنیم و ربط و نسبت آن را با فرهنگ ایرانی‌ـ‌اسلامی مورد سنجش قرار دهیم.

بسیاری از مطالعات پیشین در ارتباط با رسانه‌های اجتماعی بر پلتفرم‌هایی مشخص، هم چون کتاب‌های و مقالات اختصاص داده شده بر یک پلتفرم خاص، مانند فیسبوک یا توییتر، تاکید دارند. برای مثال، درک توییتر، به عنوان یک پلتفرم، اهمیت دارد: شرکت مالک آن، روش کار و ایده‌ی رسانه‌های اجتماعی مبتنی بر پیام‌هایی است که باید کمتر از 140 کاراکتر باقی بمانند. با این حال، از منظری انسان‌شناختی، اگر بپرسیم که توییتر حقیقتا چیست، فکر کردن به میلیون‌ها توییت، ژانرهای نمونه، تفاوت‌های منطقه‌ای و پیامدهای اجتماعی و عاطفی آن برای کاربران منطقی‌تر است.

در حالی که رسانه‌های اجتماعی فرصت‌های زیادی را برای مشارکت و توانمند سازی شخصی، حرفه‌ای و فرهنگی فراهم می‌سازند، شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد زنان و دختران در این فضاها، به دلیل زن‌ ستیزی آنلاین، در محرومیت هستند. این محرومیت منجر به تاثیراتی مستقیم از نظر سلامت روانی و رفاه می‌شود. همچنین تاثیراتی اجتماعی دارد که مشارکت و مزایایی را که آن‌ها می‌توانند به صورت آنلاین به آن‌ها دسترسی داشته باشند، محدود می‌کند.

در این لکچر، در خواهید یافت که چگونه مدل تبلیغاتی اینترنت در حال دگرگون‌سازی حریم خصوصی است و برای حفاظت از خود چه می‌توانید بکنید. از آن‌جا که شخصی‌سازی[1] نه تنها تبلیغاتی را که می‌بینیم و اخباری را که می‌خوانیم شکل می‌دهد، بلکه نتایج جستجوی گوگل ما را نیز سازمان‌دهی می‌کند؛ نه تنها احتمال ایجاد ارزش‌های مشترک بلکه امکان بروز واقعیتی مشترک هم روز به روز دست‌نیافتنی‌تر خواهد شد. درست است که این فیلترها می‌توانند مزایایی هم داشته باشند؛ مثلاً ممکن است ما را از تیررس مزاحمت تبلیغات و اطلاعاتی که منعکس‌کننده‌ی ترجیحات و خواسته‌های ما نیستند، در امان بدارند؛ با این حال،‌ از بین بردن تجربیات فرهنگی مشترک هزینه‌هایی دارد.

در این لکچر به این موضوع خواهیم پرداخت که اینترنت به چه طرقی می‌تواند تهدیدکننده‌ی توانایی نوآفرینی خودمان و گریز از گذشته‌مان باشد و نیز از برخی فناوری‌هایی خواهیم گفت که می‌توانیم با کمک آن‌ها کنترل‌ چهره‌ای را که به جهان عرضه می‌کنیم دوباره در دست بگیریم.

هر روزه حجم انبوهی از اطلاعات از طریق تلفن‌های همراه‌ به ارائه‌دهندگان خدمات تلفن همراه‌ منتقل می‌شوند که در این بین، اطلاعات زیادی درباره‌ی ما افشا می‌شوند.
در این لکچر، درباره‌ی حفظ حریم خصوصی در حیطه‌ی اطلاعات ذخیره‌شده در تلفن‌های همراه و رایانه‌ها خواهید آموخت و درخواهید یافت که اینترنت از چه جهاتی مرز میان خانه، محل کار و مدرسه را متحول ساخته است…

امروزه نوعی از بازی‌های دیجیتالی‌ هستند که به ما اجازه‌ی وارد شدن به فضای دیجیتالی و ارتباط با فرهنگ دیجیتالی را می‌دهند تا محصولات فرهنگی خود را تولید کنیم. می‌توانیم بازی‌ها را درون بازی‌ها بازسازی کنیم؛ دسترسی نسبتاً به صرفه و پلتفرم‌های آزاد، کاربران را قادر می‌سازد تا تمام جنبه‌های جهان ملموس را درون جهانی دیجیتالی نمایش دهند.

توافق بر سر مرز میان آن‌چه در ایمیل‌ها‌ و پیام‌های متنی عمومی محسوب می‌شود و آن‌چه خصوصی است هنوز کار دشواری است. با توجه به آن که هم‌رسانی فوری مراوده‌ای که تنها یک نفر مخاطب آن بوده‌است، به تعداد زیادی از افراد دیگر – چه عامدانه، چه غیرعامدانه – کار ساده‌ای است،‌ همیشه خطر قضاوت خارج از متن ارتباطات الکترونیک وجود دارد که یکی از تعاریف محوری حریم خصوصی محسوب می‌شود.