بسیاری از ما تجربه کرده‌ایم که اپلیکیشنی هر روز در ساعتی ثابت اعلانی می‌فرستد:  وقت تمرین است! یا قدم‌هایتان را ثبت کنید . برخی از این یادآوری‌ها ما را به هدفمان نزدیک‌تر می‌کنند و برخی دیگر، پس از چند روز، تنها به لیست اعلان‌های نادیده‌گرفته‌شده اضافه می‌شوند. در چارچوب طراحی سامانه‌‌های ترغیبی (PSD)، یادآوری یکی از اصول دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) است‌، اصلی که کارکردش، حفظ ارتباط میان قصد اولیه‌ی کاربر برای تغییر رفتار و لحظه‌ی واقعی انجام آن رفتار است.

سامانه‌های ترغیبی (Persuasive Systems) به فناوری‌ها و خدماتی گفته می‌شود که بدون توسل به اجبار یا فریب، در پی شکل‌دهی، تقویت یا تغییر نگرش و رفتار کاربران هستند. این رویکرد که با عنوان فناوری ترغیبی (Persuasive Technology) یا در ادبیات آکادمیک با اصطلاح Captology شناخته می‌شود، نخستین‌بار توسط فاگ (Fogg, 2002) در دانشگاه استنفورد به‌کار برده شد و سپس توسط اویناس-کوکونن و هارجوما (Oinas-Kukkonen & Harjumaa, 2009) در قالب چارچوب جامع‌تری با عنوان طراحی سامانه‌های ترغیبی یا PSD بسط یافت. ابزارهای طراحی ترغیبی، مجموعه‌ای از اصول و ویژگی‌های نرم‌افزاری هستند که طراحان سامانه‌ها و خدمات دیجیتال برای هدایت کاربران به‌سوی رفتارهای مطلوب از آن‌ها بهره می‌گیرند.

تصور کنید اپلیکیشنی برای افزایش فعالیت بدنی طراحی شده که به‌ازای هر هزار قدم، نشانی مجازی به کاربر می‌دهد. آیا چنین پاداش ساده‌ی می‌تواند رفتار کاربر را واقعاً تغییر دهد؟ پاسخ، هم «بله» است و هم «نه» و دقیقاً همین دوگانگی است که پاداش را به یکی از پیچیده‌ترین و در عین‌حال قدرتمندترین ابزارهای طراحی ترغیبی تبدیل کرده است. در چارچوب طراحی سیستم‌های ترغیبی (PSD)، پاداش یکی از اصول دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) است و کارکرد آن، تثبیت رفتار هدف از طریق اعطای اعتبار یا امتیاز به کاربر است.