چرا بسیاری از کاربران، پیش از خاموش‌کردن اپلیکیشن، از دستیار صوتی «خداحافظی» می‌کنند؟ یا چرا از یک چت‌بات پوزش می‌خواهند وقتی فکر می‌کنند سؤالشان تکراری بوده؟ این رفتارها نشان می‌دهند انسان‌ها، حتی در تعامل با یک نرم‌افزار، ناخودآگاه قواعد اجتماعی را به کار می‌گیرند طوری که طرف مقابلشان صرفاً یک ابزار نیست، بلکه بازیگری با نوعی «نقش» اجتماعی است. بر اساس مدل طراحی سامانه‌های ترغیبی (PSD)، این پدیده مبنای آخرین اصل دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) را تشکیل می‌دهد: اویناس-کوکونن و هارجوما (Oinas-Kukkonen & Harjumaa, 2009) بیان می‌کنند که اگر سامانه‌ای نقشی اجتماعی(مانند فروشنده، مربی، دوست یا همکار ) را بر عهده بگیرد، کاربران آن را ترغیب‌کننده‌تر ادراک می‌کنند.

چرا وقتی صدای یک دستیار مجازی، لهجه یا سرعت گفتار ما را منعکس می‌کند، احساس می‌کنیم بهتر فهمیده می‌شویم؟ این تجربه‌ی آشنا، ریشه در یکی از پایدارترین یافته‌های روان‌شناسی اجتماعی دارد. انسان‌ها به کسانی که شبیه خودشان می‌بینند، بیشتر اعتماد می‌کنند و بر همین مبنا راحت‌تر ترغیب می‌شوند. بر اساس مدل طراحی سامانه‌های ترغیبی (PSD)، اصل «شباهت» نیز(مانند یادآوری، پیشنهاد و پاداش) در دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) قرار می‌گیرد. اویناس-کوکونن و هارجوما (Oinas-Kukkonen & Harjumaa, 2009) این اصل را این‌گونه توصیف می‌کنند که کاربران هنگامی راحت‌تر ترغیب می‌شوند که سامانه از جهاتی معنادار به خودشان شبیه باشد.

بسیاری از ما تجربه کرده‌ایم که اپلیکیشنی هر روز در ساعتی ثابت اعلانی می‌فرستد:  وقت تمرین است! یا قدم‌هایتان را ثبت کنید . برخی از این یادآوری‌ها ما را به هدفمان نزدیک‌تر می‌کنند و برخی دیگر، پس از چند روز، تنها به لیست اعلان‌های نادیده‌گرفته‌شده اضافه می‌شوند. در چارچوب طراحی سامانه‌‌های ترغیبی (PSD)، یادآوری یکی از اصول دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) است‌، اصلی که کارکردش، حفظ ارتباط میان قصد اولیه‌ی کاربر برای تغییر رفتار و لحظه‌ی واقعی انجام آن رفتار است.