در شطرنج، گامبی گشایشی است که در آن، بازیکن آگاهانه یک مهره را قربانی می‌کند. او این کار را برای رسیدن به برتری انجام می‌دهد. این قربانی از ضعف نمی‌آید. پشت آن، محاسبه دقیق قرار دارد. بازیکن می‌داند که از دست دادن یک مهره، در برابر کنترل مرکز، تحرک بیشتر و فشار روانی بر حریف، ارزش دارد.

این منطق تنها به صفحه شطرنج محدود نمی‌ماند. در نبردهای نامتقارن، جایی که یک طرف از نظر منابع، تجهیزات یا نیروی انسانی در موقعیت ضعف‌تر قرار دارد، «گامبی استراتژیک» می‌تواند هندسه کل بازی را تغییر دهد. پرسش اصلی این است: چگونه می‌توان با هزینه‌ای هوشمند، برتری ساختاری ساخت؟

خلیج‌فارس در یک لحظه استراتژیک تاریخی قرار دارد. آتش‌بس شکننده پس از درگیری‌های نظامی، نفت برنت بالای ۱۰۰ دلار و اثبات توان بازدارندگی ایران در کنترل تنگه هرمز، پارادایم قدرت در منطقه را جابه‌جا کرده است. سرنگونی جنگنده‌های پیشرفته آمریکایی و احتیاط بازیگرانی چون امارات و عربستان، نشانه تحول در توازن قوای منطقه‌ای است. پرسش محوری این است: چگونه می‌توان این «موقعیت قدرت» را به یک «نظم منطقه‌ای پایدار» پیوند زد؟ این یادداشت با ترکیب نظریه بازی‌ها برای تحلیل بن‌بست‌های موجود و تفکر طراحی برای بازمهندسی نفوذ، نقشه راهی برای عبور از وضعیت فعلی ترسیم می‌کند.

تا قبل از شروع جنگ و دسترسی به اینترنت بین‌الملل یکی از ابزارهایی که به احتمال زیاد روزانه از آن استفاده می‌کردیم، هوش مصنوعی بود. پس از اعمال محدودیت‌های اینترنت بین‌الملل دسترسی به سایت‌های هوش مصنوعی خارجی قطع شد. ابزارهای هوش مصنوعی داخلی هم تا حدی توانستند پاسخ‌گوی نیازهای اولیه باشند اما کندی اتصال، کیفیت حداقلی و در برخی موارد هزینه‌های بالا موجب شده تا نتوانند به طور قطع به عنوان گزینه مناسبی برای جایگزین نمونه‌های خارجی عمل کنند.

جنگ با حمله رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا به ایران در صبح ۹ اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد. دستگاه‌های مسئول فضای مجازی، از فراز تجربه جنگ ۱۲ روزه و حوادث دی ماه ۱۴۰۴، از نخستین ساعات، به جهت مدیریت افکار عمومی و جلوگیری از حمله‌های سایبری، محدودیت‌های شدیدی را بر اینترنت بین‌الملل اعمال کردند و در اصطلاح عامیانه و با مسامحه «اینترنت ملی» شد. در این یادداشت قصد داریم گزارش اجمالی از وضعیت سرویس‌های اینترنتی در این دوره ارائه دهیم و مهم‌ترین نقاط ضعف وضعیت فعلی را بررسی نماییم. این یادداشت به طور مشخص قصد ندارد به درست یا غلط ‌بودن اصل این تصمیم بپردازد.