وقتی اپلیکیشن موسیقی، آهنگی را «مخصوص شما» پیشنهاد می‌دهد، یا اپلیکیشن سلامت، بر اساس فعالیت روزتان یک تمرین کوتاه پیشنهاد می‌کند، هر دو در حال به‌کارگیری یکی از ظریف‌ترین اصول طراحی ترغیبی هستند: «پیشنهاد» (Suggestion). بر اساس مدل طراحی سامانه‌های ترغیبی (PSD)، این اصل نیز مانند یادآوری و پاداش در دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) قرار می‌گیرد، اما کارکردش متفاوت است: اویناس-کوکونن و هارجوما (Oinas-Kukkonen & Harjumaa, 2009) پیشنهاد را این‌گونه تعریف می‌کنند که اگر سامانه در لحظه‌ی مناسب، یک اقدام مشخص را به کاربر پیشنهاد دهد، احتمال انجام آن رفتار افزایش می‌یابد.

این سند مکمل فایل «ابزارهای طراحی سامانه‌های ترغیبی» است و صرفاً به تشریح عمیق‌تر یکی از ۲۸ اصل آن مدل، یعنی «دوست‌داشتنی بودن» (Liking)، اختصاص دارد. برای مرور کامل مدل PSD و چهار دسته‌ی اصلی آن به فایل نخست مراجعه کنید، در این‌جا از تکرار آن مطالب خودداری شده است. ریشه‌ی روان‌شناختی این اصل به یکی از شش اصل کلاسیک اقناع در کتاب سیالدینی (Cialdini, 2001) بازمی‌گردد: انسان‌ها راحت‌تر تسلیم درخواست کسانی می‌شوند که آن‌ها را دوست دارند. آن‌چه دوست‌داشتنی بودن را از اصل شباهت (Similarity) متمایز می‌کند، این است که شباهت بر مبنای «هم‌خوانی با خودِ کاربر» عمل می‌کند، در حالی‌که دوست‌داشتنی بودن می‌تواند حتی بدون هیچ شباهتی (صرفاً از طریق جذابیت ذاتی، گرمی یا کیفیت تعامل) ایجاد شود.

چرا بسیاری از کاربران، پیش از خاموش‌کردن اپلیکیشن، از دستیار صوتی «خداحافظی» می‌کنند؟ یا چرا از یک چت‌بات پوزش می‌خواهند وقتی فکر می‌کنند سؤالشان تکراری بوده؟ این رفتارها نشان می‌دهند انسان‌ها، حتی در تعامل با یک نرم‌افزار، ناخودآگاه قواعد اجتماعی را به کار می‌گیرند طوری که طرف مقابلشان صرفاً یک ابزار نیست، بلکه بازیگری با نوعی «نقش» اجتماعی است. بر اساس مدل طراحی سامانه‌های ترغیبی (PSD)، این پدیده مبنای آخرین اصل دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) را تشکیل می‌دهد: اویناس-کوکونن و هارجوما (Oinas-Kukkonen & Harjumaa, 2009) بیان می‌کنند که اگر سامانه‌ای نقشی اجتماعی(مانند فروشنده، مربی، دوست یا همکار ) را بر عهده بگیرد، کاربران آن را ترغیب‌کننده‌تر ادراک می‌کنند.