حقوق و تنظیم‌گری

هوش مصنوعی از طریق استنباط ‌کردن دربارۀ افراد، بر حریم خصوصی تأثیر می‌گذارد. استنباط به‌ واسطۀ پدیده‌ای رخ می‌دهد که آن را «اثر تجمیع» می‌نامم. این پدیده بیانگر این حقیقت است که واقعیت‌هایی که می‌توان با اتصال انبوهی از قطعات کوچک داده‌های شخصی آشکار کرد، بسیار بیشتر از چیزی است که هریک از قطعات به ‌طور جداگانه قابلیت ارائۀ آن را می‌داشتند.

هوش مصنوعی، با خود جمع‌آوری حجم بی‌سابقه‌ای از داده را به ارمغان آورده ‌است.داده‌های شخصی عمدتاً به دو روش برای هوش مصنوعی جمع‌آوری می‌شوند: از طریق جمع‌آوری بدون رضایت داده از سطح اینترنت یا به ‌واسطۀ تغییر کاربری داده‌های مشتری یا کاربر.

در این بخش، یک نقشۀ راه نظارتی برای هوش‌مصنوعی و حریم خصوصی به دست خواهم داد و در این باره بحث خواهم کرد که قانون حریم خصوصی باید چگونه دگرگون و سازگار شود تا از عهدۀ رسیدگی به مشکلات حریم خصوصی ناشی از هوش‌مصنوعی برآید.

زمانی که هنر و علم در ظاهری فریبنده یکدیگر را ملاقات می‌کنند و ماشین‌ها ذهنی از آنِ خودشان را به کار می‌گیرند، قلب‌ها و دیدگان ما را ترسی فرامی‌گیرد که مبادا حریم خصوصی، که زمانی گرامی داشته می‌شد، از میان برود.

این فصل به بررسی برخی از پروژه‌ها و رویکردهایی می‌پردازد که در سراسر اروپا و در سطح بین‌المللی برای به چالش کشیدن کلیشه‌های جنسیتی با استفاده از ابزارهای آنلاین یا با هدف ترویج تغییرات مثبت در رابطه با برابری جنسیتی در رسانه‌های اجتماعی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این فصل با بحث در مورد پتانسیل رسانه‌های اجتماعی برای ارتقای مکالمات پیرامون مسائل مربوط به زنان آغاز می‌شود و با نمونه‌هایی از ابتکارات آموزشی برای مقابله با آسیب‌های جنسیتی آنلاین پایان می‌یابد.

در ده سال گذشته، رسانه‌های اجتماعی تقریبا در تمام جنبه‌های زندگی انسان و سازمان اجتماعی از بازاریابی محصول و ارتباطات سیاسی گرفته تا سلامت، تناسب اندام و دوستیابی به سرعت یکپارچه شده‌اند. با این حال مانند تمام فناوری‌ها، رسانه‌های اجتماعی نیز بی‌طرف نیستند؛ بلکه آن‌ها مظهر ارزش‌های مسلط و ساختارهای قدرت جوامع و نهادهایی هستند که آن‌ها را به وجود می‌آورند.